Vandaag, zaterdag 16 januari, stond dan eindelijk onze 1e wandeltocht in 2010 op de rol. We zouden eigenlijk een week eerder in Apeldoorn gaan lopen maar door flinke sneeuwval en het feit dat we toch alleen maar het bos ingestuurd zouden worden hebben we lekker gespijbeld. Het is zover, het is zaterdagmorgen 16 januari 2010, op een ontijd gaat de wekker want René, Petra, Jeroen, Frank (en misschien Pieter) staan klaar om, via Arnhem, waar we Ruud oppikken, naar Wijchen te vertrekken. Daar zal Mireille zich bij ons aansluiten.

Tenminste dat dachten we. Ik, René, had mij verkeken op de datum. De tocht was alleen op zondag. Aangezien een aantal IWO'ers deze dag al hadden ingepland en sommigen er zelfs hun dienst voor omgezet hadden besloten we toch af te reizen naar Wijchen, dan zelf maar wat verzinnen! Helaas werd het op het laatste moment toch weer anders. Mireille, die de tocht zou uitzetten sms'te 's-morgens dat ze niet kon komen omdat haar zoontje te kampen had met een zware oorontsteking en zij liever thuis bij hem bleef.

Wat nu? Dan maar naar Zevenaar, dan kan Ruud gewoon thuis blijven. Pikken we hem daar gewoon op. Zo gezegd zo gedaan. Bij Ruud aangekomen werden we getrakteerd op een heerlijk bakkie koffie en een croissantje. Tijdens het nuttigen van dat lekkers besproken we de route die we zouden gaan wandelen. Van een rondje om het huis werd het al gauw 5, toen 10 en uiteindelijk werd het een kilometer of 15 à 18.

Buiten was het zo'n -2 met een flinke wind dus de gevoelstemperatuur was -100. Kortom, heerlijke omstandigheden! De eerste paar meters werden al schaatsend en glijdend afgelegd aangezien de staat spekglad was. 'Tja, bij bejaarden in de straat strooien ze niet', aldus Ruud. Gingen we nou lopen of gingen we de 11 stedentocht doen? De route ging verder richting Groessen, volgens Ruud woonden er alleen maar chagrijnen haha. Volop slingers en allemaal enthousiaste mensen verwelkomde onze groep …… of was mijn bril beslagen? Dat alles er anders uitzag dan normaal bleek wel uit het feit dat Frank eruit zag als een volleerd Eskimo (hij had zijn hoofd en oren helemaal ingepakt). En dat mag echt in de krant want als Frank een muts opzet of een pet dan moet het wel héééél erg koud zijn…. 'Kom niet aan mijn haar!!' Vanaf Groessen liepen we langs de HSL-lijn (Betuwelijn).

Tot onze verbazing zagen wij in de verte een gedaante opdoemen dat sterk leek op een mammoet…. Het moet niet gekker worden, we leven toch zeker niet opnieuw in de ijstijd? Echter na enige uitleg van onze gelegenheidsgids Ruud bleek dat deze daar was neergezet omdat ze bij het uitgraven van de Betuwelijn mammoetbotten hadden gevonden. Het beeld was een eerbetoon.
Het leek ons wel leuk deze tocht daarom te dopen als de 'Mammoettocht'.
Bij elke splitsing gaf gelegenheidsgids Ruud ons de keus, links, rechts of rechtdoor, korte route of lange route. Bikkels als we, toch al, waren gingen we steeds voor de lange route. Het belangrijkste was dat we uiteindelijk langs de cafetaria van Piet kwamen. Nou.. dat is gelukt. Eerst erwtensoep en daarna patat met kroketten! Lekker hoor.

Onderweg kwamen we veel dieren tegen, wilde paarden, ganzen, kangoeroes, kippen, pony's en nog veel meer. Wat ook leuk was, is dat we toen we op de dijk liepen, het kasteel van Doornenburg in de verte zagen en het oude huis van Ruud. Menig IWO'er heeft daar nog leuke (hik) herinneringen aan! Na zo'n 4 uur gelopen te hebben kwamen we weer bij Ruud thuis. We hebben nog een bakkie met krentenbol gedaan en vervolgens is de Apeldoornse delegatie met een voldaan gevoel in de auto gestapt en weer op huis gegaan. Het was een leuke, onverwachte, wandeltocht! Speciale dank aan onze gelegenheidsgids Ruud!

[Terug naar het overzicht]